Ahmet Kaya

Ahmet Kaya — Biografija

Ahmet Kaya (28. oktobar 1957, Malatya – 16. novembar 2000, Pariz) bio je pjevač, tekstopisac, kompozitor i muzičar, jedno od vodećih imena autorske i protestne muzike u Turskoj. Njegovi albumi ubrajaju se među ostvarenja s najvišim brojem prodatih primjeraka u zemlji.

Njegova porodica preselila se 1956. godine iz Adıyamana u Malatyu; umjetnik je rođen u Malatyi kao peto dijete oca Kurda iz Adıyamana i majke Turkinje iz Erzuruma. U djetinjstvu obilježenom materijalnim teškoćama u tom je gradu završio osnovnu školu. Prema onome što je ispričao u dokumentarnom filmu o vlastitom životu, prvi korak u muzici napravio je sa šest godina, bağlamom koju mu je poklonio otac.

Njegov profesionalni muzički život počeo je sredinom 1980-ih. Njegov prvi album Ağlama Bebeğim, objavljen 1985. godine, iste je godine pratio Acılara Tutunmak; potom su objavljeni Şafak Türküsü i An Gelir (1986), Yorgun Demokrat (1987), Başkaldırıyorum (1988) i İyimser Bir Gül (1989). U 1990-im godinama obraćao se vrlo širokoj publici albumima Sevgi Duvarı (1990), Başım Belada (1991), Dokunma Yanarsın (1992), Tedirgin (1993), Şarkılarım Dağlara (1994), Beni Bul (1995), Yıldızlar ve Yakamoz (1996) i Dosta Düşmana Karşı (1998); u tom periodu publiku su dočekali i koncertni snimci pod naslovom Resitaller 1 i Resitaller 2.

Osim na sceni, pojavljivao se i pred kamerom: kao glumac nastupio je u filmovima Nisan Bitti (1986) i Bay E (1995), imao je ulogu u seriji Aynalar (1996); komponovao je muziku za filmove Tatar Ramazan (1990) i Tatar Ramazan: Sürgünde (1992).

U februaru 1999. godine, na dodjeli nagrada koja je okupila popularne umjetnike zemlje, dok je primao nagradu "Muzičar godine", njegovo iznošenje želje da pjeva na kurdskom izazvalo je veliku polemiku. Prema onome što je dospjelo u medije, veče se završilo napetošću; protiv umjetnika je počeo javni pritisak i pravni postupak. Nakon ovih događaja Kaya je napustio Tursku i nastanio se u Parizu, ostatak života proveo je u progonstvu, a 16. novembra 2000. godine u petnaestom arondismanu Pariza preminuo je od srčanog udara u 43. godini života.

Umjetnik, koji se sam opisivao kao socijalistički demokrata i borac za ljudska prava, svojim je političkim stavom ostao u fokusu javnosti tokom cijele karijere; zabilježeno je da je u posljednjem periodu na scenu iznosio tekstove kojima je cilj bio zbližavanje turskog i kurdskog naroda. Nakon njegove smrti objavljeni su albumi poput Hoşçakalın Gözüm... (2001), Biraz da Sen Ağla (2003) i Ülkemde Son Turnem (2010), a njegova djela prihvatile su i nove generacije. Umjetnik je odlikovan Velikom nagradom za kulturu i umjetnost Predsjedništva Republike.