Jacques Doniol-Valcroze

Jacques Doniol-Valcroze — Biografija

Jacques Doniol-Valcroze, rođen 15. marta 1920. u 6. arondismanu Pariza, bio je svestran čovjek francuske kinematografije koji je istovremeno bio kritičar, režiser, scenarista i glumac. 1951. je sa Andréom Bazinom i Joseph-Marie Lo Ducom osnovao časopis Cahiers du Cinéma i bio njegov urednik do 1957., te je doprinio afirmaciji režisera kao Orson Welles, Howard Hawks i Nicholas Ray. Režiju je započeo filmom L'Eau à la bouche (1959), a zatim je snimio filmove kao Le Cœur battant (1960), La Dénonciation (1961) i L'Homme au cerveau greffé (1971); objavio je i dva romana. 1968. godine, kada je Filmski festival u Cannesu otkazan zbog talasa štrajkova, putem svog novoosnovanog Udruženja francuskih režisera je pokrenuo sekciju Dvije sedmice režisera (Quinzaine des Réalisateurs), čiji je cilj bio da festival otvori manje poznatim režiserima i nacionalnim kinematografijama. Kao glumac je nastupio u djelima kao L'Immortelle (1963), Le bel âge (1960), Out 1 (1971) i Jeanne Dielman, 23 quai du Commerce, 1080 Bruxelles (1975). Njegov prijatelj François Truffaut je 1955. u kratkom filmu Une Visite, koji je snimio u njegovoj kući, dao malu ulogu njegovoj kćerki Florence; iste godine je bio član žirija festivala u Veneciji, a 1964. u Berlinu. Doniol-Valcroze, koji je bio oženjen glumicom Françoise Brion, preminuo je 6. oktobra 1989. u Cannesu usljed rupture aneurizme.