Dolandırıcılar

Dolandırıcılar

Film · 1990 · 15 kişi

Martin Scorsese'nin yapımcılığını üstlendiği, Stephen Frears'ın yönettiği Amerikan neo-noir suç gerilimi Dolandırıcılar (özgün adıyla The Grifters) 1990'da çekildi. "Grifter", psikolojik incelikle kurbanının güvenini kazanan üçkâğıtçıyı anlatan bir Amerikan argo sözcüğüdür. Senaryo, Jim Thompson'ın 1963 tarihli romanından Donald E. Westlake tarafından uyarlandı. John Cusack romanı 1985'te okumuş ve filme uyarlamak istemişti.

Hikâye, küçük numaralarla geçinen genç dolandırıcı Roy Dillon'ın (John Cusack) düzenini izler. Mafya hesabına bahis dolandırıcılığı yapan annesi Lilly (Anjelica Huston) yıllar sonra çıkıp gelir; Roy'un sevgilisi Myra (Annette Bening) de aynı işin insanıdır ve Lilly'den ilk anda hoşlanmaz. İki kadının arasında kalan Roy, ya bu hayatı bırakacak ya da çok daha büyük vurgunlara yönelecektir; kimin kime oyun oynadığı giderek bulanıklaşır.

Film Toronto Film Festivali'nde 14 Eylül 1990'da gösterildi, ABD'de 5 Aralık 1990'da Miramax eliyle vizyona girdi. Sınırlı gösterim nedeniyle gişede 14 milyon dolara yakın hasılat yaptı; yine de Huston En İyi Kadın Oyuncu, Bening En İyi Yardımcı Kadın Oyuncu, Frears En İyi Yönetmen ve Westlake En İyi Uyarlama Senaryo dallarında Oscar adayı oldu. Bağımsız Ruh Ödülleri'nde En İyi Film seçildi ve National Board of Review'un yılın en iyi on filmi arasına girdi. Müziği Elmer Bernstein'a aittir.

YönetmenStephen Frears
Yapım ŞirketiCineplex Odeon Films

Tepkiler

En fazla 3 tepki seçebilirsiniz.

Oyuncular

Bağlantısız isimlerin sitemizde henüz profili yok.

Paul Adelstein Paul Adelstein Oyuncu · 57 yaşında Denizci - Genç Paul Steve Buscemi Steve Buscemi Sinema oyuncusu · 68 yaşında John Cusack Anjelica Huston Annette Bening Pat Hingle J.T. Walsh Henry Jones Stephen Tobolowsky Xander Berkeley Charles Napier Eddie Jones Gailard Sartain Lou Hancock Michael Laskin

Farklı gözlerle

Sinefil Senaryo, kurgu ve yönetmenlik tercihlerine bakan, formül işlere mesafeli bir bakış.

Jim Thompson'ın romanını Donald E. Westlake'in uyarlaması, Frears'ın soğukkanlı yönetimiyle birleşince ortaya türün kurallarını bilen ama onlara teslim olmayan bir neo-noir çıkıyor. Yapının gücü üçgende: anne, oğul ve sevgili, her biri hem dolandırıcı hem potansiyel kurban; senaryo kimin kime oyun oynadığını bilinçli olarak bulanık tutuyor. Dört Oscar adaylığının oyunculuk, yönetmenlik ve uyarlama senaryoya dağılması bu dengenin tesadüf olmadığını gösteriyor. Elmer Bernstein'ın müziği de mesafeli tonu destekliyor. Çekincem şu: film karakterlerine bilerek sıcaklık tanımıyor, bu yüzden duygusal bağ kurmak isteyen izleyici dışarıda kalabilir.

Aksiyon ve Gerilim Meraklısı Temposu, gerilimi ve sahneleri önde tutan, yavaş dramalara sabrı az bir bakış.

Kovalamaca ya da çatışma bekleyen hayal kırıklığına uğrar; buradaki gerilim tamamen insanların birbirini kandırmasından geliyor. Yine de bu oyun iyi kurulmuş: üç karakterin her biri bir şey saklıyor ve masadaki her hamle riski biraz daha artırıyor. Tempo yavaş başlıyor, sabır istiyor. Ama kimin kimi tuzağa düşüreceği sorusu oturduğunda, kafa oyunlarını seven bir gerilim meraklısı için yeterince sürükleyici.

Tarih ve Toplum Gözü Dönemi, toplumsal arka planı ve yapımın neyi yansıttığını soran bir bakış.

Film, güvenin bir meta gibi alınıp satıldığı bir dünyayı anlatıyor. Grifter sözcüğünün kendisi bile kurbanının güvenini kazanan üçkâğıtçıyı tanımlıyor; anne ile oğul arasındaki ilişkinin de bu mantıktan muaf olmaması filmin en rahatsız edici yanı. Aile burada bir sığınak değil, başka bir pazarlık alanı. Mafya hesabına bahis dolandırıcılığı yapan bir anne ile küçük numaralarla geçinen bir oğul, Amerikan rüyasının kenarında kalanların hayatta kalma ahlakını gösteriyor. Film bunu yargılamadan, soğuk bir mesafeden izliyor; bu tercih hem gücü hem de sınırı.

Bunlar okur yorumu değildir: editörlerimizin farklı izleyici bakış açılarıyla, yapay zekâ desteğiyle hazırladığı kısa değerlendirmelerdir. Okurlarımızın yorumları aşağıdadır.

İncelemeler (0)

Giriş Yap İnceleme yazmak için giriş yapın.

Yorumlar