Pardon

Pardon

Film · 2005 · 9 kişi

Mert Baykal, 4 Mart 2005'te vizyona giren ve yaklaşık doksan dokuz dakika süren Türk kara komedisi Pardon'u yönetti. Senaryo Ferhan Şensoy'a aittir ve onun Çok Tuhaf Soruşturma adlı tiyatro oyununun sinemaya uyarlanmış hâlidir. Şensoy'un gerçek bir olaydan esinlendiği öyküde dram ve komedi iç içe geçer; çekimler Sinop Cezaevi'nde yapılmıştır.

Film, sıradan birer yurttaş olan üç yakın arkadaşın hikâyesini anlatır. Askerliğini çok geç yapan İbrahim, resmî kıyafet gördüğü her yerden kaçar hâle gelmiştir. Bu masum görünen fobi, onu ve dostlarını beklenmedik bir zincirin içine sürükler. İstanbul'da Muzaffer'in evinde yakalanan İbrahim'le birlikte arkadaşı gözaltına alınır; Taksim'de büfe işleten Aydın da sorgulanır. Üçlü, kendini mahkeme salonlarından cezaevine uzanan bir yolculukta bulur. İçerideki üç arkadaşın aklı hep dışarıdadır, dışarıda kalanlar ise zamanla kendi yollarını çizmeye başlar. Kadroda Ferhan Şensoy, Rasim Öztekin, Ali Çatalbaş, Zeki Alasya, Erol Günaydın, Sermiyan Midyat ve Bülent Kayabaş yer alır.

Eleştirilerde film, söz oyunlarına dayalı esprileri, Şensoy'un "psikomik" dediği tipleri ve toplumsal, ekonomik, siyasi olgulara yönelik sert alayıyla tam bir Ferhan Şensoy filmi olarak anılmış; bir yazar onu yerli bir Woody Allen'a benzetmiştir.

YönetmenMert Baykal
Pardon Pardon Pardon

Tepkiler

En fazla 3 tepki seçebilirsiniz.

Oyuncular

Farklı gözlerle

Yeşilçam Nostaljisi Klasiklerle büyümüş, sıcak hikâye ve güçlü oyunculuk arayan bir izleyici bakışı.

Zeki Alasya, Erol Günaydın ve Bülent Kayabaş'ı Ferhan Şensoy'un yanında aynı kadroda görmek, güldürünün ustalarına içten bir selam gibi. Şensoy'un Çok Tuhaf Soruşturma adlı oyunundan uyarlanan film, söz oyunlarıyla örülü mizahıyla tiyatro seven kulağa tanıdık geliyor. Gönlüm daha sıcak hikâyelerden yana olsa da, üç sıradan dostun masum bir korkudan doğan talihsizliğe sürüklenmesinde insani bir dokunuş var. Yalnız mizahın keskin, zaman zaman sert alaycı tonu, Yeşilçam'ın yumuşak güldürüsüne alışmış bir gözü yorabilir.

Tarih ve Toplum Gözü Dönemi, toplumsal arka planı ve yapımın neyi yansıttığını soran bir bakış.

Pardon, sıradan yurttaşın kurumlar karşısındaki çaresizliğini kara mizahla anlatıyor. Askerliğini çok geç yapan ve resmî kıyafet gördüğü her yerden kaçan İbrahim'in fobisi, otorite karşısında küçülen insanın abartılı ama tanıdık bir hâli. Gözaltından mahkemeye, oradan cezaevine uzanan zincir, Kafkaesk bir düzenin yerli bir versiyonu gibi. Şensoy'un gerçek bir olaydan esinlendiği öykünün Sinop Cezaevi'nde çekilmesi atmosfere inandırıcılık katıyor. İçeridekilerin aklı dışarıdayken dışarıdakilerin kendi yollarını çizmesi ise dostluk ve sadakat üzerine düşündürüyor. Toplumsal ve ekonomik olgulara yönelik sert alay yer yer nüansın önüne geçse de film, sıradan insanın kaygılarını yakalıyor.

Sinefil Senaryo, kurgu ve yönetmenlik tercihlerine bakan, formül işlere mesafeli bir bakış.

Ferhan Şensoy'un sahneden gelen dili, filmin hem gücü hem de zaafı. Söz oyunlarına dayalı espriler ve Şensoy'un psikomik dediği tipler, tiyatroda seyirciyle anlık bir alışverişe dayanırken perdede zaman zaman çekilmiş bir oyun izlenimi yaratıyor. Mert Baykal'ın yönetimi metni sinemaya dönüştürmekten çok kayda geçirmeye yakın kalıyor; kara komedi ile dramın iç içe geçtiği yerlerde ton dengesi kuruluyor ama doksan dokuz dakika boyunca ritim inişli çıkışlı. Öte yandan Rasim Öztekin, Ali Çatalbaş ve Sermiyan Midyat gibi isimler tiplere canlılık katıyor. Yerli bir Woody Allen benzetmesi abartılı kaçabilir, ancak filmin kendine özgü, kolay taklit edilemeyen bir sesi olduğu açık.

Bunlar okur yorumu değildir: editörlerimizin farklı izleyici bakış açılarıyla, yapay zekâ desteğiyle hazırladığı kısa değerlendirmelerdir. Okurlarımızın yorumları aşağıdadır.

İncelemeler (0)

Giriş Yap İnceleme yazmak için giriş yapın.

Yorumlar