Glas mog oca (Babamın Sesi) (prevedeno)

Babamın Sesi (kurdski: Dengê Bavê Min) je dramski film iz 2012. godine koji su režirali Orhan Eskiköy i Zeynel Doğan, a scenarij napisao Eskiköy. Film je koprodukcija Turske, Njemačke i Francuske, u produkciji Perişan Film, snimljen je na kurdskom i turskom jeziku, a snimanje je obavljeno u Elbistanu i Diyarbakıru.

Film priča o kurdsko-alevijskoj porodici na koju je utjecao masakr u Maraşu. Dok u Elbistanu sama živi Basê i čeka povratak sina Hasana, koji je otišao u planine, njen sin Mehmet u Diyarbakıru prilikom selidbe pronalazi zvučnu kasetu snimljenu prije mnogo godina da bude poslana ocu, koji je radio u inostranstvu. Porodica, koja je nepismena, umjesto pisma snimila je svoj glas. Mehmet odlazi u Elbistan da pronađe ostale kasete i da majku povede sa sobom; u tom procesu rasvjetljava se prošlost o kojoj je porodica šutjela. Priča se zasniva na onome što je proživjela Doğanova porodica i na stvarnim kasetama koje su ostale od njegovog oca. Film je svjetsku premijeru imao 29. januara 2012. na Filmskom festivalu u Rotterdamu, a na festivalu Altın Koza osvojio je nagrade za najbolji film i najbolji scenarij, dok je na Istanbulskom filmskom festivalu osvojio nagradu za najbolji scenarij.